Τεμπελχανείο

δύο

2012-02-11T00:05:00.008+02:00

την ώρα που τα δάκτυλα

έσμιγαν με τους δείκτες

ελλείψει ενός λεπτού

δεν συναντήθηκαν ποτέ.

όποτε θέλεις έλα να με δεις

2012-02-01T00:05:00.011+02:00

ήρθε με ένα κομπολόι στο χέρι

κεχριμπάρι

απ΄τα ταξίδια του πατέρα του.

σημειωτόν χωρίς τσιγάρο

σε ένα δωμάτιο έσβησε η μέρα.

είδα λέει ότι πέθανε

και στέλνει με τα χείλια του ένα φιλί.

καίει ακόμα, γαμώτο.

απότομα ξυπνάει

με ένα παράπονο.

envy

2012-01-25T11:43:00.004+02:00

κόκκινη γραμμή δεμένη

2012-01-13T13:20:00.004+02:00

την είδε σαν κουκκίδα
στο κάτω μέρος
να μαυρίζει.

reason's greetings

2011-12-28T10:23:00.004+02:00

ώριμα

2011-12-19T11:59:00.005+02:00

θαύμα! φέτος γεννήθηκε κορίτσι. για πες το πάλι εκείνο το τραγούδι, πώς το λες;
τις είδα που΄καναν τα μάγια. νύχτα. φεγγάρι ήτανε. δεν έβλεπα άστρα, ούτε όνειρα. μονάχα αυτές που δένανε και λύνανε. εκτός κι αν δεν υπήρχαν μάγια.

θανάσιμα παιχνίδια

2011-12-06T15:45:00.007+02:00

όχι μακριά από δω

πιάστηκαν απόψε

λεία των ονείρων μας

λέξεις που καταργήθηκαν
·μ΄ένα delete

είναι ο ύπνος λες

με το λεπίδι του

ποιος νοιάζεται για τι

ράγισε ο ουρανός

.στην οθόνη της μέρας

σιγά μην την ακούσει

2011-11-21T14:57:00.005+02:00

παρά τις βαρυσήμαντες λέξεις,
προσπαθούσε μάταια να κατανοήσει
γιατί η τελική πραγματικότητα παρέμεινε αδιατάραχα η ίδια.

ώρες επισκεπτηρίου

2011-11-08T19:26:00.004+02:00

σκύβουν πάνω απ΄το κρεβάτι

για να δουν καλύτερα

αυτούς που θα΄ρθουν

και περπατούν

για να σε βρουν

μέχρι να γίνουν άλλοι

στους διαδρόμους

ταΐζουν τα δωμάτια

οι αριθμοί

κι εσύ από μέσα

ξεφλουδίζεις το σκοτάδι

χιλιάδες πρωινά

στα τελευταία δευτερόλεπτα
τώρα που φεύγεις
δίχως κανέναν μέσα
καταφύγιο το ρολόι
σε ό,τι δεν επιστρέφει

ρουφήχτρα ο δρόμος

με ξερνάει έξω η μέρα

και δεν ξέρω

η επόμενη στιγμή

πώς θα τελειώσει.

Hθικόν;

2011-10-26T12:42:00.008+03:00

_____________________________________________________________________

16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1979 Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΧΗΜΕΙΟΥ

«Το βράδυ της Τρίτης 16 Δεκεμβρίου οργανωμένες ομάδες της ΚΝΕ εισβάλλουν στο Χημείο οπλισμένες με κράνη και λοστάρια προκειμένου να καταστείλουν τις μαζικότατες καταλήψεις οι οποίες στόχευαν στην κατάργηση του ν.815. Μετά από σκληρή σύγκρουση κατορθώνουν στρατιωτικά να ελέγξουν το κτίριο. Ο Μαλάμης ήταν επικεφαλής των ομάδων κρούσης (τότε ονομάστηκαν ΚΝΑΤ), όπου και «ανέκρινε» καταληψία, ζητώντας του να του πεί τις διασυνδέσεις που είχε με τους «αναρχικούς των Εξαρχείων κλπ». Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης του έσβησε τσιγάρο στο μάτι. Το μάτι τη γλίτωσε, η ουλή υπάρχει ακόμη. Ιστορικοί έμειναν και οι διάλογοι του επικεφαλής Μαλάμη με τα ΚΝΑΤ, όσο περίμεναν έξω από το Χημείο. Φώναζε ο Μ. «Ηθικόν;» και απαντούσαν οι Κνατατζήδες «Α-κμαι-ό-τα-τον!» Αυτά, δλδ, που μας έβαζαν να φωνάζουμε στο στρατό...»

( Utopia A.D )

σαν να μην πέρασε μια μέρα

2011-10-20T21:59:00.000+03:00

Λόλα, μίλα μου!

2011-10-07T14:54:00.000+03:00

↑

2011-09-28T00:02:00.006+03:00

ψηλά στον ουρανό κρέμονται ακροβολισμένες οι μέρες που αγνοήσαμε

δεν αλλάζει η σιωπή καιρό

2011-09-09T22:13:00.001+03:00

και να
που έρχονται ξανά
οι λέξεις
που όλα τα εξηγούν
αποδημητικά πουλιά
στα μάτια σου
έχουν φωλιάσει καλοκαίρια
που δεν ξέρω
κάτω απ΄τον ήλιο
στεγνώνει η θάλασσα
σ΄ένα χαρτί
τσαλακωμένα
όσα δεν είπαμε
χρώματα βγαίνουν
όπως όπως έξω

δεν αλλάζει η σιωπή καιρό

σκιά που γυρίζει τη πλάτη
και δεν λέει λέξη
άστεγη
ψάχνει κάθε πρωί
στο πουθενά
δύσκολα τότε να πετάξει
και είναι πάντα
εδώ που λείπει.

error 404

2011-09-02T13:54:00.003+03:00

δεν βρέθηκε. η σελίδα που ψάχνετε, δεν βρέθηκε.

Μέσα στον

π ρ α γ μ α τ ι κ ά α ν ε σ τ ρ α μ μ έ ν ο

κόσμο,

το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου.

Γκυ Ντεμπόρ

τ΄αρχίδια του ...

2011-08-22T11:24:00.002+03:00

«Την ησυχη νυχτα της πανσεληνου του Αυγουστου, ο Κανελος, το συμβολο της αντοχης των Αθηναιων στη χημεια, ξεψειριαζει τ αρχιδια του μπροστα στο μπουρδελο. Ο Δημαρχος, αν θελει να κανει ολοκληρωμενη δουλεια, πρεπει μετα την απομακρυνση των σκηνων, να ξεψειριασει και τα αρχιδια του Κανελου. Δεν ειναι θεαμα αυτο για τους τουριστες.»

(via Rebel Dog)

αίθουσα αναμονής

2011-07-26T11:19:00.001+03:00

                               με το εισιτήριο στο χέρι
                               συσκευασμένοι σε αποσκευές
                               τουρίστες ταξιδεύουν
                               πάντα στην ίδια θέση
                               για λίγες μέρες
                               για μια στιγμή
                               πέρα μακριά
                               με κάθε δυνατό τρόπο
                               απαλλαγμένοι από το βάρος τους.

(via)

στα επικίνδυνα νερά

2011-07-17T13:18:00.001+03:00

(με το Νάνο Βαλαωρίτη στο πλοίο)

Εκ πρώτης όψεως τα μακρινά θαλασσινά
ταξίδια δε μου πάνε. Κι όμως κι όμως
να που αισθάνομαι κιόλας πολύ καλύτερα
από την ώρα που βρέθηκα στη γέφυρα
του πλοίου άλλαξε ριζικά η διάθεσή μου
και τώρα έχω μεγάλη όρεξη να παίξω
ξερή με κάποιον ή με κάποιαν να μιλήσω
να τρέξω απ΄την καμπίνα στο κατάστρωμα
ή να χορέψω στο σαλόνι με γυναίκες
να κρεμαστώ σαν πίθηκος απ΄τα κατάρτια
να ξαπλώσω σε μια σαιζ-λογκ να βγάλω
φωτογραφίες-να κοιταχτώ στον καθρέφτη
να παρατηρήσω αν στη θάλασσα που διασχίζουμε
υπάρχουν διάσελα ή κοιλάδες φάλαινες ή δελφίνια
να εξετάσω με πόσες νόστιμες συνταξιδιώτισσες
συνυπάρχω εν πλω να πιω μπύρα κόκα-κόλα
και να φάω ένα βραστό αυγό με σαλάτα
να πιω έναν καφέ ελληνικό στο μπαρ
και μια μακαρονάδα στην τραπεζαρία
να΄χω το νου μου για καρχαρίες και σκυλόψαρα
όταν θα μπαίνουμε στα επικίνδυνα νερά
σε περιοχή με θαλασσοταραχή και ανεμοστρόβιλους
κι άλλα πολλά που πάνε με μια ανοιχτόκαρδη
διάθεση-ν΄ακούσω το τρανζιστοράκι μου
να δω κάτι στην τηλεόραση-να παραστώ
σε καμμιά ταινία, αν παίζουνε, να συμμε-
τάσχω σε λοτταρία ή παιχνίδι ομαδικό
να παίξω πίγκ-πόγκ μπιλλιάρδο ή σκουάς
μα πάνω απ΄όλα να κρατήσω ημερολόγιο
των μικροσυμβάντων στο ταξίδι
συναντήσεων ερωτικών και συζητήσεων
με ξένους και συμπατριώτες-ώστε
να δημοσιευτούν οι εντυπώσεις μου
σε περιοδικό ή εφημερίδα ή βιβλίο
μόλις πατήσω στην ξηρά κι έρθω
σ΄επαφή μ΄έναν εκδότη.

                                                                                                                     Με πλοίο
                                                                                              του Νάνου Βαλαωρίτη
                                                                                                   για το Ντίνο Σιώτη

ποτέ δεν έμαθα

2011-07-04T15:13:00.002+03:00

ήξερε όλες τις λέξεις

κι όμως δεν καταλάβαινε

ποια σε πηγαίνει στο χαμό

.χωρίς να καταλάβεις

.το θέμα εμπνέει

.θα γράψει πολύ ωραία πράγματα

χρώματα της ερήμου

2011-06-21T14:13:00.000+03:00

κι ο κάθε κόκκος άμμου ψιθύριζε στον διπλανό του:
                                  μόνο το ναυάγιο σαλεύει
                                                  ░░░

ύποπτη ψυχραιμία

2011-06-15T22:45:00.000+03:00

τα βλέφαρά του κλειστά ακινητοποιημένος στο σκοτάδι ποιος ξέρει από πότε χάνεται μες στο βαθύ του ύπνο το δωμάτιο καταφύγιο που σαπίζει έξω ο ήλιος καίγεται αργά στον ουρανό παιδεύεται να θυμηθεί των πυρκαγιών η θάλασσα τον ξεμουδιάζει δεν λέει τίποτα βουτάει στο νερό γίνεται λεία πεθαίνει όπως πεθαίνουν το πρωί. ξυπνά και συνεχίζουν όλα. στα όνειρά του.

εύκολα όλα και χαρούμενα

2011-06-08T14:39:00.002+03:00

μεταμοντέρνα και light

(στο σκύλο μου)

(via)

2 σε 1

2011-05-27T20:05:00.002+03:00

█ ███ ██ █ █ σαν ██ █ τη █ █ ███ σελήνη █ ████ ██

█ σκουραίνουν ██ και █ ██ φωτίζονται ████ ███ ██ █ ██ οι ███ █ λέξεις █ ██ στη ███████ σιωπή ███ █ ███ █ κανένα █ ████ ██ ████ █ έλεος ██ █ █ ██ ██

████ ██ █ █ δεν ███████ ██ █████ δείχνουν ████

Έβρος

2011-05-19T12:34:00.001+03:00

Θαλασσογραφία
λάδι σε καμβά (50Χ70 cm)

(via)

γυάλινο

2011-05-13T22:48:00.000+03:00

βρέχει

δεν είναι αυτό νερό

πες το

λουλούδι είναι

στα χέρια όλων

βάζο που σπάει κατά λάθος

ας το

να πέσει η εξουσία

κάθε φορά

που κάποιος γίνεται κομμάτια

το νυφικό φορούσε τη νύφη με τη "σωστή" σε μήκος ουρά

2011-05-02T14:26:00.000+03:00

...

2011-04-22T23:35:00.003+03:00

Save As

2011-04-17T13:48:00.001+03:00

results

2011-04-07T22:54:00.000+03:00

το βράδυ πέφτει κάτω απ΄το φεγγάρι για να με κρατήσει με την πλάτη στον τοίχο μάρμαρο χλωμό στα πόδια η πόλη άλικο ποτάμι και δεν γνωρίζω τα περάσματα.

σχεδόν αθόρυβα

2011-03-28T13:50:00.005+03:00

sickly

2011-03-18T22:21:00.001+02:00

miserly

2011-03-07T00:06:00.004+02:00

cici η πλατεία!

2011-03-03T12:37:00.002+02:00

punk

2011-02-27T19:48:00.004+02:00

αλλιώς...

in memoriam

2011-02-15T15:04:00.006+02:00

Hasta la BastA siempre, Pepe!

pearly

2011-02-14T14:06:00.003+02:00

αντικατοπτρισμός

2011-02-09T11:52:00.027+02:00

Οι ανακλώμενοι κι οι καθρέφτες πιστοί. Δεν ήταν κατ’ ανάγκην ερωτευμένοι εκείνοι που έγραψαν τα πιο όμορφα ερωτικά ποιήματα· κι αν ακόμα ήταν όντως ερωτευμένοι δεν θα διανοούνταν ποτέ να καταστήσουν υπεύθυνο γι αυτό τον έρωτα τους. Εντούτοις, ο αντικατοπτρισμός όλων των αρθρωμένων, χρησιμοποιημένων λέξεων παραμένει επάνω τους κάπως σαν ανεξίτηλος. Και είναι υποχρεωμένοι να υπομένουν τον αντικατοπτρισμό αυτό και να παραμένουν την κάθε στιγμή διαθέσιμοι· αντικατοπτρισμός και όραση, μιαν αρετή αιωνιότητας. Το να βλέπεις σημαίνει να προσλαμβάνεις, το ν’ αντικαθρεφτίζεις σημαίνει να παραδίδεις στην όραση.
Paul Éluard
Η προοπτική της ποίησης
(1937)
Μετάφραση Ζ. Δ. Αϊναλής
(από ΚΕΝΟΣ ΤΙΤΛΟΣ )

witty

2011-02-03T22:29:00.005+02:00

από το άσυλο στο neo-baroque

2011-01-30T22:29:00.004+02:00

Ενα κτήνος είναι κάτι το δυνατό, το τρομακτικό, τo καταστροφικό. Ακούγεται βάρβαρα. Πιστεύετε όμως ότι η βαρβαρότητα μπορεί να καταπολεμηθεί με την αθωότητα; Θα ήταν σαν να θέλαμε να ανακόψουμε την ορμή ενός ξίφους προτάσσοντας τις αρτηρίες μας.

(Mπ.Μπρεχτ)

«Παλεύω την πάλη των τάξεων»

2011-01-16T22:47:00.014+02:00

Η εκδήλωση της δυσαρέσκειας (οι μαζικές διαδηλώσεις στη Γαλλία που ξέσπασαν με αφορμή τον νόμο για τις συντάξεις), όσο σημαντική κι αν ήταν, δεν μπόρεσε να κλονίσει μια πολιτική τάξη, η οποία, τόσο στ΄αριστερά όσο και στα δεξιά, υπακούει σε καθαρά συντεχνιακά και πελατειακά συμφέροντα, διαχειρίζεται τους πόρους ακολουθώντας τις καταχρηστικές πρακτικές του κράτους, υποταγμένη, όπως και παντού, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές εξουσίες.

Η δυσαρέσκεια προσέκρουσε στον κυνισμό και την αλαζονεία των αρχόντων-αρπακτικών, των οποίων η ανικανότητα, η γελοία επιδειξιομανία και η αποθρασυμένη ανοησία δεν πάει πολύς καιρός που κατάφεραν να σαγηνεύσουν μία μερίδα του εκλογικού σώματος. Κι αυτό γιατί η δικτατορία του εμπορεύματος και ο φετιχισμός του χρήματος έχουν αναγάγει σε αρετή την επιδεξιότητα των μετρίων να ασκούν τις απατεωνιές τους εντελώς ατιμώρητα.

Η δυσαρέσκεια λοιπόν αυτή δεν αποκαλύπτει παρά την πιο επιφανειακή όψη μιας βαθύτερης διεκδίκησης, της οποίας ο συνειδητός χαρακτήρας δεν θ΄αργήσει να εκδηλωθεί: Μιας απαίτησης να ζήσουμε ενάντια σε μια κοινωνία που μετατρέπει τη ζωή σε εμπορευματική αξία.

Το κράτος, που πλουτίζει τις τράπεζες οδηγώντας στη χρεωκοπία δημόσιες υπηρεσίες, κοινωνικές κατακτήσεις και κοινωφελείς βιομηχανίες, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης πέραν της κατασταλτικής του λειτουργίας, την οποία θρέφει διογκώνοντας την επισφάλεια, τη σύγχυση και την απόγνωση.

Ο μαφιόζικος καπιταλισμός έχει ανάγκη το χάος για να βγάζει στο σφυρί τον κόσμο που μετατρέπει σε εμπόρευμα. Γι΄αυτό και προκαλεί παντού τον πόλεμο όλων εναντίον όλων που του διανοίγει ζωτικό χώρο να κινείται ανεμπόδιστα.

Το κράτος, οχυρωμένο στη γενικευμένη του διαφθορά, δεν δύναται πια να επιβεβαιώσει την εξουσία του παρά μόνον πουλώντας ασφάλεια. Δεν διστάζει να εφαρμόσει τη σιχαμερή μα αποτελεσματική τακτική του αποδιοπομπαίου τράγου: Συσπειρώνει όλα τα παλιά εθνικιστικά και τοπικιστικά αντανακλαστικά, ώστε την επισφάλεια και την αθλιότητα που σκορπούν παντού οι τραπεζικές και κρατικές απάτες, να τις πληρώνουν οι τσιγγάνοι, οι εβραίοι, οι άραβες, οι άνεργοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι απ΄έξω, οι «διαφορετικοί».

Επιπλέον, το κράτος συνάπτει συμμαχίες μ ΄εκείνους που αναγνωρίζει ως πολύτιμους συνομιλητές του, εκείνους που θα είναι το έξωθεν πρόσωπό του, η βιτρίνα του. Αυτοί είναι τα πολιτικά κόμματα- και τα αριστερά βέβαια, που είναι εξίσου διεφθαρμένα και ανόητα όσο και τα υπόλοιπα. Αυτοί είναι, πάνω απ΄όλα, τα επίσημα συνδικάτα. Αν τα μμε επικρίνουν τάχα τη δράση των συνδικάτων, το κάνουν για να τροφοδοτήσουν το θέαμα της δυσαρέσκειας και της οργής. Στην πραγματικότητα, οι συνδικαλιστικές ιεραρχίες είναι εντελώς ξεπερασμένες για τους αγωνιστές των οργανώσεων βάσης και για όσους γνωρίζουν ότι αλληλεγγύη και εξουσιαστικές δομές δεν συμβιβάζονται.

Σκηνοθετώντας τις διαδηλώσεις, θυσιάζονται σε μια τελετουργία απαράλλαχτη, όπου ο καθένας δηλώνει τη δυσαρέσκεια και το θυμό και κατόπιν επιστρέφει και κλείνεται στον εαυτό του με το αίσθημα ότι εξετέλεσε την αποστολή του, αλλά και με την πικρή πεποίθηση ότι οι πορείες στους δρόμους δεν ανακόπτουν τη ροή των γεγονότων. Με την ένδοξη διαδήλωση να έχει μεταμορφωθεί σε δύναμη καταδικασμένη στην αδράνεια, το πάθος εξαντλείται και τα πάντα κυριεύονται από την αίσθηση ότι δόθηκε μια μάχη μάταιη. Η κυβέρνηση το ξέρει, το ίδιο και τα συνδικάτα. Μια σιωπηρή συνενοχή προσδένει και τα δύο, κράτος και συνδικάτα, στο κοινό τους καθήκον να περιφρουρήσουν την εξουσία. «Ας τρέχουμε, αρκεί να μην κινούμαστε». Δηλαδή ας διαδηλώνουμε, αρκεί να μην ξεσηκωνόμαστε. Αυτό είναι το πραγματικό τους σύνθημα...

Πρέπει να το παραδεχτούμε κάποια στιγμή: Ο καλύτερος τρόπος να παλέψουμε ενάντια στο καπιταλισμό σε όλες του τις μορφές, τόσο δηλαδή ενάντια στο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, όσο και στον «πράσινο» που θέλει να τον αναζωογονήσει, εις βάρος μας φυσικά, είναι να εγκαθιδρύσουμε παντού τη χαριστικότητα- το δωρεάν. Οι απεργίες της χαριστικότητας αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία τώρα που η νομισματική υποτίμηση και η οικονομική κρίση που εξαγγέλλονται θα αναγκάσουν τις τοπικές συλλογικότητες να αναπτύξουν, μέσω της αυτοδιαχείρισης, ένα νέο μοντέλο κοινωνικών σχέσεων.

Οι αυθόρμητες παρεμβάσεις των μαθητών (στη Γαλλία) ήταν κατ΄αυτήν την έννοια αποκαλυπτικές. Κίνητρό τους δεν ήταν η συζήτηση για τις συντάξεις, ήταν η αίσθηση ότι μια εξουσία που κυριαρχείται από την επιδίωξη του κέρδους ετοιμάζεται να καταστρέψει μια για πάντα τη ζωή που οραματίζονται. Δεν είναι διαθετειμένοι να θυσιάσουν τον ενθουσιασμό τους, τους έρωτές τους, τη δημιουργικότητά τους για να γίνουν σκλάβοι της αγοράς, που ,μάλιστα οδεύει προς τον αφανισμό. Για έναν έφηβο η ιδέα της σύνταξης σημαίνει ότι για πενήντα χρόνια θα «χάνει τη ζωή του κερδίζοντας τα προς το ζην», σύμφωνα με μια έκφραση που διόλου δεν έχει χάσει την επικαιρότητά της. Ακούγοντας λοιπόν την κυβερνητική πρόταση για αύξηση των χρόνων δουλειάς ως τη συνταξιοδότηση, άνετα μπορεί αυτός ο έφηβος να φανταστεί την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων, που μετά από πενήντα χρόνια επαχθούς εργασίας, θα ήθελαν να χαρούν, πριν από την ελευθερία που τους παραχωρείται στα πρόθυρα του γήρατος, εκείνη την ελευθερία του να μην έχεις αφέντες και κυρίους, εκείνη όπου εσύ ορίζεις τον εαυτό σου περισσότερο απ΄όσο τον ορίζει ο νόμος.

Σκλάβοι μας κυβερνούν, που έχουν μοναδικό τους στήριγμα το πνεύμα της υποδούλωσης που μεταδίδουν παντού. Η πάλη των τάξεων δεν εξαφανίστηκε, έγινε όμως αγώνας υπαρξιακός, όπου η θέληση για ζωή έχει να αντιμετωπίσει τον ολοκληρωτισμό του εμπορεύματος, που την υποτιμά και τη σκοτώνει. Κάθε προσωπικός αγώνας είναι και αγώνας όλων. Δεν είναι πολύ χαρακτηριστικό ένα από τα συνθήματα των μαθητών: «Παλεύω την πάλη των τάξεων»[je lutte des classes];

Μια νέα μορφή επανάστασης πάει να γεννηθεί. Η επανάσταση αυτή δεν καταφεύγει στα όπλα της εξουσίας που ενώ πολεμούν την εξουσία, ουσιαστικά την ανασυστήνουν και την αναζωογονούν. Τα απόλυτα όπλα ενάντια στην οικονομία, που για το κέρδος εκμεταλλεύεται τη ζωή του πλανήτη, τη ζωή των παιδιών, των γυναικών, των αντρών, είναι η θέληση για ζωή και η αλληλέγγυα συνείδηση του ζωντανού στοιχείου.

Ραούλ Βανεγκέμ, «TK»

μακριά εδώ

2011-01-10T19:32:00.006+02:00

διαπραγματεύσεις με το μέλλον

2011-01-01T01:11:00.003+02:00

status update

2010-12-27T22:12:00.003+02:00

αφελές

2010-12-17T22:06:00.002+02:00

οπισθο-πρωτοπόρα άλογα κούρσας

2010-12-10T21:14:00.002+02:00

...and the rest is Holywood

2010-12-04T21:35:00.004+02:00

Θα πρέπει να επανεφεύρουμε το λεξικό για να ανακτήσουμε το αληθινό νόημα κάθε λέξης. Στην πολιτική, όπως και παντού, υπήρχε πάντα χειραγώγηση των λέξεων, έτσι πλέον κανείς δεν γνωρίζει την ακριβή τους σημασία.
Επίσης στην πολιτική, όπως και παντού, για να ανακτήσουν οι λέξεις το νόημά τους, πρέπει να αρχίσουμε από τις πράξεις: πες μου τι κάνεις για να σου πω ποιος είσαι, ακόμα κι αν πεις ότι δεν είσαι αυτό που είσαι.

Εντουάρντο Γκαλεάνο,
(από συνέντευξή του)

control freak

2010-12-01T22:41:00.003+02:00

τράνζιτ

2010-11-27T23:01:00.005+02:00

-χαμένοι στη μετάβαση-

κυριλέ στη βιτρίνα

2010-11-23T11:01:00.003+02:00

καλά κρυμμένοι σε γειτονικά διαμερίσματα αναμειγνύουν τα πάντα κρέμες προσώπου συνταγές μαγειρικής τηλεπαιχνίδια εγχειρήσεις καλωσορίζουν κάθε λογής ανακοινώσεις διαταγές καθημερινές διεκπεραιώσεις σε προσομοίωση παλινδρομήσεις παντού εξ ίσου περιζήτητοι υποτροπιάζουν σε κάθε ευκαιρία εν είδει αποζημίωσης τελευταίας τεχνολογίας γκάτζετ αναχαιτίζουν την κατάθλιψη πρωτοπόροι και εύπιστοι παραμένουν αιχμάλωτοι τοποτηρητές στη σκιά ενός πένθους πρόθυμοι πιο πρόθυμοι σε μηδέν βαρύτητα δημιουργήματα των ποιητών των βασιλιάδων εικόνες αναπαράγονται αφειδώς και φέρουν έσοδα ένα βήμα μπροστά ανθρώπινα ανταλλακτικά σπάνε ταμεία οι σκισμένες λινάτσες στον επικίνδυνο τόπο αλλού ο εμιγκρέ τροχάδην ο διαφημιστής σημειωτόν δεν χωράνε λένε δεν χωράνε πάνε γι΄άλλα θα στηριχτούν σε καλύτερα σενάρια μονίμως στην τσίτα και με την αγωνία της εξόντωσης ακίνητοι ενός ξεριζωμού μια δρασκελιά για να προλάβουν στο ίδιο βάδισμα συμμορφωνόμενοι.

adios

2010-11-17T21:18:00.004+02:00

προσεχτικά ανάμεσα

2010-11-13T22:43:00.005+02:00

✄

2010-11-02T22:30:00.002+02:00

für mich bist du schön

2010-10-29T22:50:00.003+03:00

means you're grand

πίσω απ΄τις γρίλιες

2010-10-21T22:25:00.004+03:00

Έρις

2010-10-16T23:31:00.003+03:00

ντεσνός

2010-10-12T22:32:00.003+03:00

ποντάροντας στο μαύρο

2010-10-11T10:20:00.002+03:00

κάτι λείπει

2010-10-05T12:05:00.004+03:00

αποδημία

2010-09-29T19:02:00.003+03:00

every day the same dream

2010-09-24T11:29:00.003+03:00

Το πρώτο βήμα κοστίζει το ίδιο με το τελευταίο.
Ο εφιάλτης παίζεται με Arrow keys+Space εδώ .

και τώρα στο βυθό προσαρμόσιμοι και συνεργάσιμοι.

2010-09-09T14:11:00.003+03:00

φωτιά ο ουρανός πάνω απ΄την προκυμαία.

πυρώνουν μέσα μου χθεσινά ναυάγια.

η πόλη κάτω "βουτιά" και σβήνει.

τα μάτια των φίλων λιώνουν στη θάλασσα.

1+1=1?

2010-09-09T13:49:00.003+03:00

συνέντευξη του Raul Vaneigem* στον Ηλία Μαρμαρά,
κ ο ν τ έ ι ν ε ρ ,Ιούλιος-Αύγουστος 2010

Η.Μ.: Η αγάπη δυσκολεύεται να υπάρξει όταν η ζωή κυριαρχείται από τη διαρκή αναζήτηση της επιβίωσης. Συνεπώς, μπορεί η αγάπη να είναι η βάση για τη δημιουργία μιας συλλογικής κοινωνικής συνείδησης; Είναι τελικά η αγάπη ένα πολιτικό αίτημα;

R.V.: Η αγάπη είναι ένα υπαρξιακό πάθος αδιαχώρητο από τους κοινωνικούς δεσμούς που την περικλείουν. Συνιστά το έδαφος μιας πάλης μεταξύ της ζωής σαν ολότητα και της επιβίωσης, δηλαδή μιας οικονομικίστικης ζωής, περιορισμένης σε μια αγχώδη αναζήτηση της διαβίωσης και του κέρδους. Η πολιτική υπήρξε για πολύ καιρό το προϊόν της ιδεολογίας, αυτού του συστήματος ιδεών που διαχωρισμένο από τη ζωή δικαιολόγησε επανειλημμένα όλες τις μορφές καταπίεσης και της κοροϊδίας περί «χειραφέτησης».
Μετά το θρίαμβο του καταναλωτισμού, οι ιδεολογίες έχασαν την ουσία τους και εμφανίζονται πια στα διαφημιστικά φυλλάδια των εκστρατειών προώθησης των σουπερμάρκετ π. χ. Η πολιτική πρακτική δεν είναι τίποτε άλλο από πελατειακές σχέσεις, όπου οι εκλεγμένοι αντλούν ισχύ από την ανόητη συγκατάθεση των εκλογέων. Αλλά αν αποκαταστήσουμε το αρχικό νόημα της λέξης πολιτική-της τέχνης διαχείρισης της πόλης-, λοιπόν, ναι, η εμπειρία του έρωτα, ως διαλεκτικής των επιθυμιών, έχει πολιτικό αντίκτυπο.

H.M.: Υπάρχει μια τάση σήμερα να οριστεί ξανά η αγάπη. Να επεκταθεί πέρα από τα όρια του ζευγαριού. Οι σύγχρονοι πολιτικοί σχηματισμοί δεν μπορούν να έχουν σαν προοπτική μόνο την οικονομική αλλαγή και την παραγωγικότητα, αλλά και την επανα-ανακάλυψη της χαράς εντός της πολιτικής ζωής. Με ποιο τρόπο όμως ο έρωτας μπορεί να ξαναεμφανιστεί στην ξερή και εφυδατωμένη πολιτική σκηνή που ξέρουμε;

R.V.: Καμιά πολιτική δεν έχει νόημα αν δεν αποκτήσει συνείδηση της μετάλλαξης του πολιτισμού που διανύουμε. Ποτέ οι πολιτικά υπεύθυνοι δεν ήταν τόσο παράλογοι και κυνικοί, νομοθετώντας χωρίς να υποψιάζονται σε ποιο κοινωνικό και υπαρξιακό μαρασμό βρίσκεται ο πολιτικός λόγος αυτών που υποκρίνονται πως κυβερνούν. Δεν θα υπάρξει πολιτική ανανέωση όσο η προτεραιότητα δεν δίνεται στην υπαρξιακή σύγκρουση, η οποία στην καθημερινή ζωή των ατόμων γίνεται αντιληπτή σαν την αντιπαράθεση από τη μια της ορμής της ζωής, της ανθρώπινης γενναιοδωρίας των επιθυμιών, της φιλοδοξίας για ευτυχία, και από την άλλη των επιταγών της οικονομίας που καταστρέφει τη γη, καθιστά απάνθρωπους τους ανθρώπους, οδηγεί στη μοιρολατρία και τις αυτοκτονικές συμπεριφορές και εκχυδαΐζει, μέσα στην αδιαφορία, την καθημερινότητα.
Θέλησα στο βιβλίο μου De l' amour να φωτίσω τη διαδικασία εκείνη που τόσο στους εραστές, όσο και στην κοινωνία μετατρέπει απροσδόκητα την αγάπη σε μίσος. Υπάρχει ένα στοιχειώδες κοινό νήμα μεταξύ του ερωτευμένου ζευγαριού, που ξαφνικά ρίχνεται στην αυτοπεριφρόνηση και στο μίσος για τον άλλο, και του τρόπου που ο γερμανικός λαός πέρασε, μέσα σε μια δεκαετία, από την ελευθερία του διαφωτισμού στη βαρβαρότητα του σκοτεινού ναζισμού.
Για να τελειώσει με την υπακοή σαν ανακλαστικό στην εξουσία και τη χρησιμοθηρία που συντηρεί τις ιεραρχίες των στρατιωτικών και των δημαγωγών, η πολιτική έχει κάθε λόγο να στραφεί στην αλληλεγγύη της εμπειρίας του έρωτα και της φιλίας, η οποία βασίζεται στη συμφιλίωση του ανθρώπου με το σώμα του, με την πραγματικότητα της ζωής του και τις επιθυμίες που αυτή δημιουργεί.

Η.Μ.: Στην ιστορία των ανθρώπινων σχέσεων, μαθαίνουμε πως η αγάπη είναι η εμπειρία του άλλου και στη συνέχεια περισσότερο ή λιγότερο απογοητευόμαστε. Ίσως γιατί βυθιζόμαστε σε μια κατάσταση κατασκευής του: Ένα και Ένα ίσον Ένα. Μήπως τελικά η αγάπη δεν είναι μόνο η ανακάλυψη του άλλου αλλά η εμπειρία γνώσης του κόσμου;

R.V.: Η αγάπη είναι μια φωτιά που η έντασή της ποικίλλει. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Έχουμε την τάση να ερμηνεύουμε τις στιγμές μικρής έντασης του ερωτικού πάθους σαν σημάδι αναπόφευκτης παρακμής. Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε ότι δεν πρόκειται στο τέλος να μείνει τίποτα άλλο, παρά στάχτες της φλόγας του έρωτά μας. Τις στιγμές που παύουμε να υποκύπτουμε στην προοπτική του θανάτου που κυριαρχεί πάνω σε όλες τις πράξεις μας, αντιλαμβανόμαστε πως η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, αλλάζει μορφή, ξαναγεννιέται χωρίς όρους, γιατί είναι η αγάπη για τη ζωή, ίδια με εκείνη που επανεμφανίζεται ξαφνικά στους ανθρώπους που βρίσκονται στις πλέον άθλιες συνθήκες.

Οι αιτίες της απογοήτευσης βρίσκονται στους μηχανισμούς που καθορίζουν τη συμπεριφορά μας. Και πρόκειται για τους μηχανισμούς που τα συστήματα της αγοράς επέβαλλαν στους ανθρώπους, καθιστώντας τους απάνθρωπους: την οικειοποίηση, τον ανταγωνισμό, τη συναλλαγή, την εξουσία, το κέρδος, την ενοχή, το φόβο, τη χειρωνακτική και διανοητική εργασία που αποξενώνει τον άνθρωπο από τον εαυτό του. Το ζευγάρι που αναδιπλώνεται στον εαυτό του μαραζώνει γιατί ξεφεύγει δυσκολότερα από τη λαβή αυτών των μηχανισμών. Αντίθετα, μια σχέση -είτε απαρτίζεται από δύο είτε από περισσότερους αναζωογονείται από την ανάσα του εξωτερικού κόσμου, αρκεί να εξασφαλίζει πως η ευτυχία της αυξάνεται στο βαθμό που δεν αποτελεί πρόβλημα για την ευτυχία των άλλων. Γιατί η αγάπη είναι ασύμβατη με την οικονομία; Γιατί είναι δωρεά και γενναιοδωρία ταυτόχρονα, γιατί δίνεται χωρίς να θυσιάζεται. Γιατί συνεπάγεται τη διύλιση της ζωώδους πλευράς μας και όχι την υποτιθέμενη «εκπλήρωση», που ζητά από «όποιον θέλει να γίνει άγγελος να γίνει ζώο».

Η.Μ.: Θα μπορούσε κανείς να πει, πως κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες -που συνοδεύονται από βιωμένες και κατανοημένες εμπειρίες- η αγάπη μπορεί να θεωρηθεί παραγωγή αλήθειας;

R.V.: Η αληθινή αγάπη πολλαπλασιάζεται από την αυθεντικότητά της. Το ψέμα και η απόκρυψή της ενσταλάζουν το φόβο, την ενοχή, την επιθετική δυσπιστία και τη σβήνουν. Η πρακτική της αλήθειας περιέχει μια αρχή ειλικρίνειας και αλληλεγγύης, η οποία γίνεται αντιληπτή σε οποιονδήποτε αρνείται την αλλοτρίωση του ανθρώπου και του περιβάλλοντος, της γης. Η αγάπη, που συχνά αποζητάμε να απορρίψουμε και να θέσουμε στην παρανομία, είναι στην πραγματικότητα ένα όπλο ενάντια στην οικονομική απολυταρχία που τολμά να καταλογίζει στους πολίτες την ευθύνη των κοινωνικών ερειπίων, τα οποία προκάλεσαν οι οικονομικές μαφίες.

Η.Μ.: Σ΄αυτόν τον κόσμο που ζούμε -και εφόσον δεχτούμε τη συνθήκη της προηγούμενης ερώτησης- ενδέχεται η αγάπη να συνιστά τον φύλακα της οικουμενικότητας της αλήθειας. Μπορεί η αγάπη να είναι πράξη που καθιστά αληθινή τη δυνατότητα της «διαφοράς», που είναι η βάση του οικουμενικού;

R.V.: Από τη στιγμή που η αγάπη αξιώνει τον εαυτό της σαν κατεξοχήν προνομιούχα μορφή της «αγάπης για τη ζωή», ανοίγεται στην πιο ευρεία ποικιλία συμπεριφορών και επιλογών. Η αλήθεια της ανέχεται τα πάντα εκτός από αυτό που τη σκοτώνει. Η μόνη επαγρύπνησή της συνίσταται στο να εμποδίσει τα παιχνίδια της ζωής να γίνουν παιχνίδια του θανάτου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη διαστροφή από αυτή που αλλάζει την αγάπη στο αντίθετό της: σε μίσος, σε περιφρόνηση, σε χρησιμοθηρία, σε αλαζονεία, σε εξουσία, σε δωροδοκία, σε χειραγωγήσεις που υπαγορεύονται από πονηρές συνωμοσίες. Όλα επιτρέπονται, όσο επιβεβαιώνουν τις φιλοδοξίες μας να ζούμε εις βάθος τα πράγματα. Η ευτυχία είναι η καλύτερη αποτροπή των προκλήσεων της βαρβαρότητας.

H.M.: Θα λέγατε πως το να αγαπάς σημαίνει το να σκέφτεσαι;

R.V.: Ναι, αν μ΄αυτό εννοείτε την απόκτηση της συνείδησης των παρορμήσεων του σώματος και το ξεπέρασμα του συναισθηματικού χάους. Όχι, αν πρόκειται για τη σκέψη που υποκρίνεται πως κυριαρχεί πάνω στο σώμα, που καταστέλλει το ζωώδες που ενυπάρχει εντός μας αντί να το διυλίζει. Αυτό που απουσιάζει περισσότερο στην εποχή μας είναι η συνείδηση του παλμού της ζωής, που συνδυάζει την ευτυχία του καθενός με την ευτυχία όλων. Και γι΄αυτό, την ίδια στιγμή γίνεται -αδιαχώριστα- η συνείδηση αυτού που καταβροχθίζει τη ζωή, η αντίθεση και η μετατροπή της σε αυτοκτονικό ανακλαστικό.

Η.Μ.: Στο έργο σας, πολύ συχνά έχετε συνδέσει τη δημιουργικότητα, την αγάπη και το παιχνίδι. Έχετε τονίσει πως ο διαχωρισμός αυτών των τριών στοιχείων οδηγεί στην ενίσχυση της εξουσίας. Θα θέλατε να μας πείτε γι΄αυτή τη σύνδεση και ποια αρνητικά αποτελέσματα προκύπτουν από τη ρήξη των συνδέσμων μεταξύ τους;

R.V.: Η ζωή που δεν ανανεώνεται μαραζώνει, το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη. Ο παλιός κόσμος μας επέβαλε τους νόμους της οικειοποίησης, της χρησιμοθηρίας και του φόβου. Εξελισσόμαστε σαν πιόνια πάνω σε μια σκακιέρα όπου ο θάνατος είναι το παιχνίδι. Η εργασία μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τη γη σε εμπορεύματα.
Η δημιουργία συνεπάγεται τη δυνατότητα για τον καθένα να οικοδομήσει το πεπρωμένο του, αναπτύσσοντας τις συνθήκες που ωφελούν τα σχέδιά του. Πρόκειται γι΄αυτό που λένε με άλλα λόγια στο Μανιφέστο τους ο Patrick Chamoiseau** και οι Αντιγέζοι φίλοι του: «το σημαντικό δεν είναι το καλάθι της νοικοκυράς, είναι που μας απογύμνωσαν από ποίηση». Η αγάπη, η δημιουργία, το δώρο της ζωής, η απόλαυση, είναι στοιχεία αυτής της ποίησης, που στην αυθεντική μορφή της ως «ποείν», είναι δράση. Όσο η ποίηση της ζωής δεν θριαμβεύει, θα φυτοζωούμε κάτω από το ανακριτικό μάτι της βαρβαρότητας.

* Raul Vaneigem, De l' amour, Éditions le cherche midi,2010.

** Patrick Chamoiseau, Γάλλος συγγραφέας από τη Μαρτινίκα, γνωστός για το έργο του πάνω στο Κρεολικό κίνημα.

trippy!

2010-08-22T11:49:00.005+03:00

αλλά εμείς δεν πάμε πουθενά.
«όσο κι αν ψάξει δεν θα μας βρει η πραγματικότητα.»

Wunderbar!

τίποτα δεν θα είναι πια. ούτε αυτή η φράση.

2010-08-01T13:51:00.007+03:00

τινάχτηκε ψηλά ως το στόμα της ακτής. "ως εδώ ήταν" ή "ως εδώ είναι". έτοιμος θάνατος στα δόντια. χρόνος που δεν υπάρχει.

δεν έχει άλλο. και ήταν πολύ. στο ναι το όχι με τα νύχια περπατάει. σε νάρκη ο κόσμος χωρίς ποτέ να εκραγεί. ρουφήχτρα ο ουρανός από ψηλά ρευστοποιεί το είδωλό του. περίεργη ανταλλαγή. χαμένη μάχη.

μπροστά ο ορίζοντας φωτιά και φυλακή.

δραπέτευσε ο ήλιος και μας καίει.

Tschüss, und Danke für den Fisch!

☼

γκρίζα στου φωτεινού μας μέλλοντος τοπία ανακωχής

2010-07-26T08:47:00.008+03:00

aka θέμα έκθεσης για εισαγωγικές.

Henry Dieckmann, Hafen-Schenke, 1972, Altonaer Museum in Hamburg

Ώριμον τέκνον της πατρίδος,

"μη δυνάμενο να ανταπεξέλθη εις τας πολυπλόκους και λίαν ραδιούργους κοινωνικάς συνθήκας"

[γεγονός το οποίο εσημάδεψε την μετέπειτα ζωή του],

με "συμμετοχή στα κοινά" όργια κραιπάλης, μέθης και ερωτικού παροξυσμού,

διαταράσσει άνευ λόγου τον ύπνο σας.

Το μέλλον είναι ήδη ημιθανές.

Υγιαίνετε!

☮

.de

2010-07-21T12:08:00.006+03:00

[το κουλέρ λοκάλ μιας ενούρησης]

ταξίμι

2010-07-17T22:32:00.007+03:00

♪♫♪♫♪♫♪♫♪♫♪♫

•

2010-07-12T10:33:00.003+03:00

άδεια κρέμεται

απ΄το τσιγκέλι τ΄ουρανού

η μέρα

απουσία στάζει.

Γκλούκβουνσε!

2010-07-04T00:07:00.011+03:00

πλάι σου

2010-06-29T20:11:00.006+03:00

δεν έχει αρκετό φως μες στο δωμάτιο
η θάλασσα μπαίνει στο κρεβάτι
στην άκρη του σεντονιού το νησί
έτοιμο να βουτήξει
πάνω στην αμμουδιά τα ίχνη μας
θυμίζουν τη βοή των κυμάτων
όλα τα υπόλοιπα δεν έχουνε φωνή
δεν έχουν ηλικία
περνούν κάτω απ΄τα μάτια μας
στο βάθος του ύπνου
όνειρα ακουμπισμένα στο μαξιλάρι.

λες δε θα τελειώσει ποτέ.
ο χρόνος έχασε το δρόμο του.

ξυπνάς. κι όλα εξατμίζονται.

όλε

2010-06-18T15:23:00.004+03:00

No comment.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

2010-06-11T22:42:00.005+03:00

«Στα σαλόνια της διαμαρτυρίας, τα οποία είναι γεμάτα ιδεολογικές ταμπέλες τόσο μεγάλες που σέρνονται καταγής σαν κουρέλια και απορροφούν σα σφουγγαρόπανα τα απόνερα των υπονόμων, πάντοτε προτιμούσαν τους επαναστάτες άλλων εποχών. Ή ακόμα κι εκείνους άλλων ηπείρων, ιδίως αυτούς που βρίσκονται στις τροπικές νοτιοαμερικάνικες σιέρρες. Οι ταρτούφοι μεταμφιέζονται για να μη χρειαστεί να υποστηρίξουν τους επαναστάτες που μάχονται εδώ, για να μη χρειαστεί να διακινδυνεύσουν ποτέ τίποτα, για να παρακάμψουν τα ερωτήματα σχετικά με τη δική τους παραίτηση, την αιώνια χλιαρότητά τους, την ύπουλη προδοσία τους που στάζει καθημερινά δηλητήριο.»

Jean Marc Rouillan,-"Action Directe",-14.1.2004

ΑΣΙΛ ΜΑΝΟΛΟ

2010-06-06T12:10:00.005+03:00

πνευματική άσκηση+εξώφυλλο:Α.ΜΑΝΟΛΟ

I Ain't Got No Home

2010-05-30T22:15:00.008+03:00

Είμαι μόνο ένας περιπλανώμενος εργάτης,
γυρνώ από πόλη σε πόλη,
η αστυνομία με δυσκολεύει όπου κι αν πάω.
Ο πλούσιος πήρε το σπίτι μου
και με πέταξε έξω από την πόρτα
και δεν έχω πια σπίτι σ΄αυτόν τον κόσμο...

Woody Guthrie,
I Ain't Got No Home In This World Anymore,1938

hth

2010-05-22T20:56:00.010+03:00

(από εδώ )

μέσα κ α ι έξω

2010-05-10T10:33:00.017+03:00

Εμείς, η οικογένειά μας και οι οικογένειες της οικογένειάς μας, το σχολείο μας, η εκκλησία μας, η πόλη μας, το κράτος μας κι η χώρα μας, η τηλεόρασή μας, τα φλυτζάνια και τα πιατάκια, η βιτρίνα και τα μπιμπελό, κι η θεία Τζέσυ είναι πραγματικά: κι αληθινά, μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο και να ζούμε μια γεμάτη ζωή. Το σύμπαν έρχεται στην πόλη μας κι αν μερικές φορές σφάλλουμε, παρόλα αυτά κάνουμε ό,τι μπορούμε. Δε θέλουμε το κακό κανενός.

Υ π ά ρ χ ο υ μ ε. Όσο γι΄αυτούς για τους οποίους ε μ ε ί ς δεν υπάρχουμε, δεν υπάρχουν κι αυτοί, κι αν περνάει απ΄το χέρι μας είναι σίγουρο ότι δε θα υπάρξουν.

Γιατί πρέπει να υπερασπιστούμε την π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α ενάντια στο κενό, την απάτη και το κακό της Μ η π ρ α γ μ α τ ι κ ό τ η τ α ς.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αγωνιζόμαστε. Για να υπερασπιστούμε το πραγματικό ενάντια στο μη πραγματικό, το αληθινό ενάντια στο ψεύτικο, τη γεμάτη ζωή ενάντια στην άδεια, το καλό ενάντια στο κακό. αυτό που είναι ενάντια σ΄αυτό που δεν είναι.

Όμως τότε, ενάντια σε τι αμυνόμαστε; Ενάντια στο τίποτα; Όχι βέβαια! Ο κίνδυνος, η απειλή, ο εχθρός, Αυτοί, είναι πολύ πραγματικοί. Κι έτσι πρέπει να ξαναρχίσουμε.

Είναι πραγματικοί. Είναι επικίνδυνοι γιατί υ π ά ρ χ ο υ ν.

Εφόσον υ π ά ρ χ ο υ ν, κινδυνεύουμε. Γι΄αυτό πρέπει να τους καταστρέψουμε. Αν πρέπει εμείς να καταστρέψουμε αυτούς, τότε κι αυτοί πρέπει να καταστρέψουν εμάς για να μας εμποδίσουν να τους καταστρέψουμε και πρέπει να τους καταστρέψουμε πριν μας καταστρέψουν πριν τους καταστρέψουμε πριν μας καταστρέψουν...κι εκεί βρισκόμαστε προς το παρόν.

Α υ τ ο ί μπορεί να μοιάζουν μη πραγματικοί και μη υπαρκτοί, να είναι πραγματικοί και να υπάρχουν, μη πραγματικοί και να υπάρχουν ή πραγματικοί και να μην υπάρχουν. Α υ τ ο ί υπάρχουν για να καταστραφούν και καταστρέφονται για να εφευρεθούν και πάλι.

Δε χρειάζεται να ανησυχούμε μήπως αυξηθεί η αναλογία φόνων ανάμεσα σ΄Αυτούς και σε Μας.

Αν πάρουμε σα δεδομένο τις διακρίσεις και τους κανόνες μας, πρέπει να π ρ ο σ π α θ ή σ ο υ μ ε σ κ λ η ρ ά για να κάνουμε την εμπειρία μας ομαλή. Δε θα μπορούσαμε να πετύχουμε εκτός κι αν ήμασταν σε θέση να χρησιμοποιήσουμε ένα ακόμα σύνολο λειτουργιών όσον αφορά την εμπειρία μας, απ΄αυτές που έχω ήδη θίξει. Οι περισσότερες περιγράφονται στην ψυχανάλυση σαν "αμυντικοί μηχανισμοί".

Η Ά ρ ν η σ η είναι ένας από τους απλούστερους: Η δήλωση "αυτή είναι η περίπτωση" μετατρέπεται στο "δεν είναι αυτή η περίπτωση"- για παράδειγμα η πρόταση "ζηλεύω" γίνεται "δε ζηλεύω".

Δ ι χ α σ μ ό ς. Ένα σύνολο διαιρείται σε δύο υποσύνολα. Στον πλήρη διχασμό δεν επιτρέπεται η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο υποσύνολα.

Μ ε τ α τ ό π ι σ η. Π.χ. Είμαι θυμωμένος με τον Τόμ α ν τ ί να είμαι θυμωμένος με τον Ντίκ. Γυρνάω και ξεσπάω στη γυναίκα μου τα απωθημένα μου για το αφεντικό.

Ε θ ε λ ο τ υ φ λ ί α. Δε βλέπω ό,τι δε θέλω να δω.

Α ν τ ι κ α τ ά σ τ α σ η. Αντί γι΄αυτό, βλέπω το άλλο.

Π ρ ο β ο λ ή. Απεικονίζω το εσωτερικό στο εξωτερικό.

Ε ν δ ο β ο λ ή. Απεικονίζω το εξωτερικό στο εσωτερικό.

Ε κ λ ο γ ί κ ε υ σ η. Προσφέρω στον εαυτό μου μια ιστορία-προκάλυμμα.

Α π ώ θ η σ η. Ξεχνάω και ξεχνάω ό,τι έχω ξεχάσει.

Π α λ ι ν δ ρ ό μ η σ η. Ξαναγυρίζω πίσω.

Τ α ύ τ ι σ η. Δύο ξεχωριστά υποσύνολα θεωρούνται σαν ένα.

Μ υ θ ο π ο ί η σ η. Λαθεμένος ορισμός θεμάτων.

Α ν τ ι σ τ ρ ο φ ή. "Τον μισώ" αντιστρέφεται και γίνεται "με μισεί".

Στην ψυχαναλυτική βιβλιογραφία περιγράφονται πολύ περισσότεροι μηχανισμοί και μέσα σ΄αυτούς συμπεριλαμβάνονται η αναστροφή, η αντισταθμιστική συμπτωματολογία, η μόνωση, η περιστολή του "εγώ", η επαναφορά των ενστίκτων ενάντια στο "εγώ", η ανατροπή,, η ιδανικοποίηση, η αίσθηση του μη πραγματικού.

Ρ . ΛΑΙΝΓΚ, "Η πολιτική της Οικογένειας"

[διαλέξτε]

πού πήγε η δάφνη;

2010-05-07T10:20:00.007+03:00

Ο κ. Κόυνερ παρατηρούσε ένα πίνακα που έδινε σε μερικά αντικείμενα μια πολύ ιδιότυπη μορφή. Κι ο κ. Κόυνερ είπε: Μερικοί καλλιτέχνες όταν μελετούν τον κόσμο την παθαίνουν όπως και πολλοί φιλόσοφοι. Καθώς μοχθούν για την μορφή, τους ξεφεύγει το περιεχόμενο. Κάποτε δούλευα σ’ ένα κηπουρό. Μια μέρα μου δίνει ένα ψαλίδι και μου λέει να κλαδέψω μια δάφνη. Τη δάφνη την είχαν μέσα σε μια γλάστρα και την δάνειζαν σε διάφορες εκδηλώσεις. Γι’αυτό κι έπρεπε νάναι στρογγυλή σαν σφαίρα. Άρχισα αμέσως να κλαδεύω τα αγριόκλαδα, παιδευόμουν ώρες ολόκληρες μα δεν κατάφερα τίποτα. Πότε κλάδευα την μια πλευρά περισσότερο, πότε την άλλη. Όταν στο τέλος κατόρθωσα να την στρογγυλέψω, η σφαίρα είχε γίνει μικρή σα σβώλος. Ο κηπουρός μου είπε απογοητευμένος. Καλά. Βλέπω την σφαίρα. Πού είναι όμως η δάφνη;

***

Μπέρτολτ Μπρεχτ,

"Ιστορίες του κ.Κόυνερ"

όπως και στο παρελθόν

2010-05-04T20:05:00.009+03:00

★ καθημερινή σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα ★

Stokely Carmichael

2010-05-03T11:21:00.003+03:00

„You ought not to be upset when we use violence (…) the government told us very well how to be violent“

Stokely Carmichael aka Kwame Toure

συγχαρητήρια!

2010-04-22T10:01:00.006+03:00

Ο στρατός, η Bundesgrenzschutz (*) και η αστυνομία είναι τα όργανα εξουσίας του καθεστώτος, που πρέπει να επιβάλλουν την εχθρική για τη ζωή, και επομένως αντίθετη στις ανάγκες του άρρωστου λαού, καπιταλιστική κοινωνική τάξη. Η αστυνομία - "Βοηθός και φίλος σου" (**) - δεν υπάρχει για το λαό, αλλά για τα συμφέροντα των ισχυρών και των πρακτόρων του κεφαλαίου. Αν όμως η αστυνομία δεν υπάρχει για το λαό, ο λαός πρέπει να υπάρχει για την αστυνομία. Το γνώρισμα ενός αστυνομικού Κράτους δεν είναι μόνο η πρόσφατη αρμοδιότητα της οπλισμένης αστυνομίας για την τελική εξόντωση της ζωής που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πια από τους διαχειριστές της αγοράς εργασίας, του Συστήματος Υγείας ή της δικαιοσύνης- το γνώρισμα ενός αστυνομικού Κράτους υπάρχει ήδη όταν ο λαός λειτουργεί σύμφωνα με τις ανάγκες της αστυνομίας. Συνειδητά, αυτό το βρώμικο εμπόριο προετοιμάζεται και υποστηρίζεται από τη θρησκεία (αμαρτία και εξιλασμός), το σχολείο (καλοί βαθμοί) και την υποταγή στην εξουσία με την οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς στην "καθημερινή ζωή".

Ο τύπος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση προσπαθούν, σύμφωνα με τις συστάσεις της αστυνομίας, να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό μέσω των εκκλήσεων για κατάδοση, προς το συμφέρον του Κράτους, του κεφαλαίου, και επομένως ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του. Οι επιτυχίες της αστυνομίας (θανατηφόροι πυροβολισμοί, καταδιώξεις, συλλήψεις) παρουσιάζονται από τον τύπο σαν επιτυχίες που κατορθώθηκαν χάρη στην ενεργή υποστήριξη του πληθυσμού. Το Κράτος καταπολεμά έτσι τη μείωση της νομιμοφροσύνης των μαζών και προσπαθεί να παράγει και να αναπαράγει συνεχώς τη συνείδηση που είναι απαραίτητη για τη νομιμοποίηση αυτού του Κράτους.

Όλοι οφείλουν να γίνουν μικροί αστυνομικοί, μια και είναι αδύνατον να γίνουν όλοι "εγκληματίες",χωρίς, ταυτόχρονα, το αλληλέγγυο και συλλογικό τους "έγκλημα" ενάντια στην ατομική ιδιοκτησία να οδηγήσει στη σοσιαλιστική επανάσταση. Και αφού σ΄αυτό το κράτος, ο καθένας πρέπει να γίνει αστυνομικός, γι΄αυτό και ονομάζουμε το Κράτος, αστυνομικό Κράτος.

Δυστυχώς για τον άρρωστο πληθυσμό, η σοσιαλιστική επανάσταση δεν μπορεί να ανασταλεί, παρά με τη βοήθεια του αστυνομικού Κράτους. Ένα τέτοιο αστυνομικό Κράτος αναγνωρίζεται από τη διαχείριση και την πλήρη χρησιμοποίηση της ανθρώπινης ζωής στο εσωτερικό μιας αδιάσπαστης αλυσίδας καταπιεστικών θεσμών: οικογένεια, σχολείο, στρατιωτική θητεία, εργοστάσιο, Σύστημα Υγείας. Όλα αυτά λειτουργούν σύμφωνα με την αρχή της νομιμότητας, που χρησιμοποιείται ενάντια στα καταπιεσμένα ανθρώπινα κουρέλια, τους άρρωστους και τους εκμεταλλευόμενους, αλλά όχι ενάντια στους εισαγγελείς, τους δικαστές, τους διευθυντές, τους αστυνομικούς και άλλους παρόμοιους, οι οποίοι θα πρέπει να είναι "υγιείς" για να μπορούν να καταδιώκουν τους αθώους, να διαταράσσουν την "οικιακή ειρήνη", να χτυπούν, να συλλαμβάνουν, να σωφρονίζουν, να υποκινούν τη βία κ.λ.π. Όποιος νομίζει ότι στα παραπάνω υπάρχει κάποια δυσφήμιση ενάντια στο Κράτος, μπορεί, αν θεωρεί καθήκον του, να αποδείξει έμπρακτα το αντίθετο.

***

(*) Bundesgrenzschutz: "Αστυνομία των συνόρων" στη Γερμανία που πολύ περισσότερο από το ρόλο του τελωνειακού, παίζει το ρόλο της καταστολής.

(**) "Dein Freund und Hefter": διαφημιστικό σλόγκαν της αστυνομίας.

***

S.P.K.

(Σοσιαλιστική Κοινότητα Ασθενών)

ΟΙ "ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΣ" ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

εκδ. "Κομμουνα"

αλλάζει σχήμα συνεχώς το σύννεφο

2010-04-20T22:07:00.002+03:00

αλλάζει σχήμα συνεχώς το σύννεφο
καράβι καταμεσής του ουρανού
λαμπαδιάζει στο ηλιοβασίλεμα-
στις άκρες των βράχων
λάβα κοκκινωπή
μας κράτησε
πριν επιστρέψουμε .

...μέχρι να αρχίσεις να γελάς!

2010-04-15T21:59:00.006+03:00

Στις 9 ωρα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του creta channel πραγματοποιήθηκε κατάληψη απο 70 αναρχικούς- αντεξουσιαστές ως ενδειξη αλληλεγγύης στους 6 συλληφθέντες και τους διωκόμενους συντρόφους που κατηγορούνται για συμμετοχή στον επαναστατικό αγώνα .

***

Τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα,

μέχρι να αρχίσεις να γελάς.

(Μπέκετ)

★

2010-04-13T21:42:00.004+03:00

η μνήμη
με εικόνες ήχων από το παρελθόν
αποτυπώνει τις ακριβές απώλειες.

γυάλινη και σπάει εκεί

2010-04-07T22:07:00.002+03:00

γυάλινη και σπάει εκεί

έξω και μέσα πέλαγος

τσιμπολογά η νύχτα στα νερά

τα κομμάτια της.

∴

2010-03-30T12:11:00.004+03:00

"You are not from the castle,

You are not from village,

You are nothing."

"The Castle", Kafka

Schrei im Dezember

2010-03-15T11:24:00.006+02:00

☞ "Schrei im Dezember" von Kostas Kolimenos

(the rest is still unwritten)

παύσεις,κορυφώσεις,φλυαρίες,ψίθυροι

2010-03-10T15:19:00.005+02:00

ή αλλιώς:

Αχ το πιάνο του κυρίου, αχ το βάζο της κυρίας

Οκ, το κράτος (ουδετέρου γένους) αποφασίζει ότι πλέον το παίρνει ν’ αρπάξει φράγκα από τους υπηκόους, και το κάνει. Θα μπορούσε να αυξήσει τη φορολογία αλλά επιλέγει τη μείωση των μισθών. Με τη φορολογία θα τά ‘παιρνε απ’ όλους και θα έπαιρνε ότι μπορούσε να πάρει. Όμως το κράτος είναι ολιγαρκές, του φθάνουν τα των δημοσίων, άντε και του ευρύτερου δημόσιου, του φθάνουν τουλάχιστον σαν πρώτη δόση.
Αν τώρα, λέμε αν, αν αυτή η τόσο μακρινή πιθανότητα να πέρναγε η μείωση και στον ιδιωτικό τομέα γινόταν πραγματικότητα. Ε, τότε τα φράγκα ας τα πάρει κατευθείαν το ιδιωτικό κεφάλαιο. Είπαμε, το κράτος είναι ολιγαρκές, ας αρπάξει και κανας «άλλος» αδερφέ. Α, και ουδετέρου γένους.
Τ’ αφεντικά έχουν επιδοθεί παγκόσμια σ’ ένα πόλεμο μεταξύ τους. Τεράστια χρηματικά ποσά και πόροι αναδιανέμονται. Πολύς πλούτος αλλάζει χέρια, συμμαχίες διαλύονται και άλλες δημιουργούνται, ρόλοι, σχέσεις εξουσίας όλα υπό αναδιανομή, του κουτρούλη ο γάμος. Ενωμένα όμως στο μέτωπο απέναντί μας. Εξ’ άλλου εμείς είμαστε αυτοί που τους προμηθεύουν τις μάρκες για το παιχνίδι.
Όμως σκέπτεται κανείς, και καλό είναι να το λέει, μια που δεν πολυακούγεται, ότι το κουστουμάκι του ενάμισυ μισθού που κόψανε (το πασχαλινό δωράκι του αγαπημένου μας Νονού, του Κράτους) θα γινότανε κουρέλι με μια γενική απεργία διαρκείας που θα κρατούσε όχι ενάμισυ μήνα, αλλά πολύ λιγότερο. Έχει κανείς αμφιβολία? Ενδοιασμούς ίσως? Όχι? μήπως φόβο κανείς για την περίπτωση επιτυχίας? Κανείς? Περίεργο για τόση ησυχία μέσα σε τόσα λόγια, λόγια, λόγια που θάλεγε κι ο σύντροφος Αμλέτος.
Κι αυτό το τόσο μεταμοντέρνο, έκτακτες συνθήκες μόνιμα μέτρα. Τι σύλληψη. Τι συντομία.
Αλλά στην παληά ελλάδα με τις κλασσικές αξίες, οι καταστάσεις, οι σχέσεις ετίθεντο πιο χαριτωμένα:
Ο μήτσος αραχτός κάτω στο τσαρδί ξύνει τα’ αρχίδια του κι έχει σηκωμάρες. Κάνει τον κόπο να σηκωθεί ολόκληρος, βγαίνει έξω και βάζει φωνή π’ αντιλαλεί.
– Χάιδω, μωρή χάιδωωωωώ
Απ’ την απέναντι βουνοπλαγιά, η χάιδω που πότιζε τα ζωντανά, αποκρίνεται γοργά
– Τι ‘ναι μήτσ’ μου, τιιι΄ναι?
-Κατέβα μωρή να σε γαμήσω, χάιδώωω
-Τι ‘πες μήτσ’ μ, πιο δυναταααά, δεν άκουσα
-Να σε γαμήησωωω
– τόπιασα το υπονοούμνο μήτσ’ μου, τόπιασα, κατεβαίνω.

Κι εμείς

η γιορτή άρχισε κι ας μη λείψει κανείς...

2010-03-06T22:26:00.006+02:00

Ό,τι κι αν έχει αλλάξει κατά τους τρεις τελευταίους περίπου αιώνες στις μορφές και τους τρόπους με τους οποίους η παγκόσμια κυρίαρχη μειοψηφία διαχειρίζεται το καπιταλιστικό σύστημα έτσι ώστε να επιβάλει τα συμφέροντά της σε ολόκληρη τη κοινωνία και τη φύση, και όσους συμμάχους και οπαδούς κι αν αποκτήσει, ο κοινωνικός ανταγωνισμός στον πυρήνα της παραγωγής θα συνεχίσει να μαίνεται ασίγαστος και να αφήνει ανοιχτή την όποια έκβαση, αλλά και το τελικό αποτέλεσμα, του αγώνα-όπως λέει ο Τζον Χόλογουεϊ,το κεφάλαιο είναι ταξική πάλη. Η πολιτική, με την έννοια της ταξικής πάλης, δεν υποχωρεί, ούτε εξαφανίζεται όσο εύκολα ίσως θα ήθελαν οι συμβιβασμένοι, απολογητές του συστήματος εχθροί της.

Η πραγματική κοινωνική ειρήνη είναι εφικτή μόνο σε μια πραγματικά αυτόνομη κοινωνία.

[futura]

☞ Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι

Οι 49 διανοούμενοι και ο απολυμένος Ντίνος Παλαιστίδης

2010-02-27T22:34:00.009+02:00

Του Κώστα Δεσποινιάδη

Μα οι κατάλληλοι άνθρωποι πάντοτε βρίσκονται-

δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Στις 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (και δύο μέρες μετά αναδημοσιεύτηκε στην Αυγή) ένα «Κείμενο υποστήριξης των εκδόσεων Άγρα» υπογεγραμμένο από 49 διανοούμενους (πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μεταφραστές κ.ά.). Βλέποντας κανείς τον τίτλο του κειμένου, θα υπέθετε εύλογα ότι οι εκδόσεις Άγρα και ο Σταύρος Πετσόπουλος διώκονται για κάποιο βιβλίο που εξέδωσαν, κινδυνεύουν με δίκες και καταδίκες, και –όπως θα ήταν αναμενόμενο σε μια τέτοια περίπτωση- οι διανοούμενοι του τόπου συσπειρώνονται στο πλευρό του εκδότη. Διαβάζοντας όμως το μικρό κείμενο που προηγείται των υπογραφών, διαπιστώνει κανείς ότι η αφορμή είναι άλλη (η απόλυση του βιβλιοϋπαλλήλου των εκδόσεων Άγρα Ντίνου Παλαιστίδη και οι συνακόλουθες κινητοποιήσεις συναδέλφων του για την ανάκληση της απόλυσής του).

Αν μη τι άλλο προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση η κινητοποίηση 49 γνωστών διανοουμένων για μια εργασιακής φύσης διαφορά σε μια επιχείρηση, και προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ότι η κινητοποίηση αυτή δεν γίνεται υπέρ του… αντικειμενικά αδυνάτου, του υπαλλήλου, αλλά υπέρ αυτού που απ’ τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες βρίσκεται στη θέση του ισχυρού, υπέρ αυτού δηλαδή που την επομένη της απόλυσης η ζωή του συνεχίζεται κανονικά και δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας και το χειροπιαστό και διόλου «θεωρητικό» ζήτημα της επιβίωσης.

Ο γράφων δεν μπορεί φυσικά να μπει στην ουσία της εργασιακής διαφοράς, μιας και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα διαδραματισθέντα στην επιχείρηση, από θέση αρχής όμως, φαντάζομαι, κάθε άνθρωπος που δεν είναι θαυμαστής της Μάργκαρετ Θάτσερ βρίσκεται στο πλευρό του εργαζόμενου και όχι του εργοδότη.

Το κείμενο όμως των 49 διανοουμένων, πέρα από την αρχική έκπληξη, σε μια δεύτερη ανάγνωση προκαλεί το λιγότερο οργή ακόμα και σε έναν «ουδέτερο παρατηρητή», βρίθει λογικών αλμάτων και γεννά ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους και μερικά, ρητορικά μάλλον, ερωτήματα. Λένε, για παράδειγμα, οι 49 στο κείμενό τους (ολόκληρο υπάρχει πλέον και στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Άγρα και εύκολα μπορεί να το βρει κανείς): Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε επί χρόνια συνεργασία με τον Σταύρο Πετσόπουλο και τις Εκδόσεις Άγρα και γνωρίζουμε όχι μόνο τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα αλλά και τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους που από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου επικρατούν σ’ αυτόν.

Πρώτον, πώς είναι δυνατόν να ξέρει ένας συγγραφέας ένας μεταφραστής ή ένας καθηγητής Πανεπιστημίου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι πωλητές, οι αποθηκάριοι και οι κούριερ οποιουδήποτε εκδοτικού οίκου; Κατ’ αντιστοιχία, όταν παίρνουμε στα χέρια μας ένα καλοτυπωμένο βιβλίο, οποιουδήποτε εκδότη, ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες δουλεύουν οι γραφίστες στα ατελιέ, οι πιεστές στα τυπογραφεία και οι υπάλληλοι των βιβλιοδετείων; Κατά δεύτερο, τι σχέση έχει η ποιότητα του εκδοτικού προϊόντος με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν οι υπάλληλοι του εκδοτικού οίκου; Με αυτή την «λογική», θα ήταν αυτονόητο ότι οι υπάλληλοι της αυτοκινοτοβιομηχανίας Πόρσε, για παράδειγμα, δουλεύουν σε έναν επαγγελματικό παράδεισο και ουδεμία συνδικαλιστική διεκδίκηση εκ μέρους τους θα ήταν επιτρεπτή, εφόσον το προϊόν της εταιρείας τους είναι το καλύτερο της αγοράς. Στην προκειμένη περίπτωση, το κείμενο στήριξης των συναδέλφων του Παλαιστίδη στην Άγρα και η απεργία στην οποία έχουν προχωρήσει με αφορμή την απόλυσή του θα έπρεπε να κάνουν τους υπογράφοντες περισσότερο επιφυλακτικούς.

Συνεχίζουν οι 49 διανοούμενοι στο κείμενό τους: Τις τελευταίες μέρες με οργή και θλίψη διαπιστώνουμε ότι με αφορμή την απόλυση εργαζομένου από τον εκδοτικό οίκο, υπό συνθήκες που ασφαλώς θα κριθούν από τα δικαστήρια, ο εκδοτικός οίκος επιχειρείται να εμφανιστεί ως διώκτης των συνδικαλιστικών ελευθεριών που εκφοβίζει και απολύει εργαζόμενους. Τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους παραπάνω ισχυρισμούς και γι’ αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να προστατέψουμε τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό. Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σοβαρά. Καταρχάς γιατί αποτελεί «συκοφάντηση και διασυρμό» η όλη κινητοποίηση, τη στιγμή που η επιθεώρηση εργασίας σε πρώτη φάση γνωμοδότησε υπέρ του εργαζομένου. Επιπλέον, από πότε το κατοχυρωμένο δικαίωμα στη απεργία συνιστά σπίλωση για το κύρος μιας επιχείρησης; Άραγε οι υπογράφοντες δεν διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην απεργία ή στην προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας; Όσοι απ’ τους υπογράφοντες είναι εκλεγμένοι σε συνδικαλιστικά όργανα του επαγγελματικού τους κλάδου, θεωρούν ότι η απεργία συκοφαντεί και διασύρει τον εκάστοτε εργοδότη;

Δέχονται μήπως οι, στην πλειονότητά τους, δημόσιοι υπάλληλοι που υπογράφουν να παραχωρήσουν τη μόνιμη και εξασφαλισμένη από το κράτος εργασιακή τους θέση; (Εργασιακή θέση που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι εξασφαλισμένη ακόμα και όταν κάποιος παραμένει επί 30 χρόνια καθηγητής πανεπιστημίου δίχως να έχει δημοσιεύσει ούτε ένα επιστημονικό έργο).

Δεν θα επεκταθώ σε άλλα «προβληματικά», τουλάχιστον, σημεία της επιστολής (μερικά θέτουν εξόφθαλμα υπό αμφισβήτηση την ειλικρίνεια ορισμένων εκ των συντακτών και προσβάλουν τη νοημοσύνη μας• πώς μπορεί, για παράδειγμα να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στον εκδοτικό οίκο από την ίδρυσή του, το 1979, όταν τότε ήταν μαθητής. Ή πώς μπορεί να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στα 30 χρόνια λειτουργίας του οίκου όταν έχει γνωρίσει τον εκδότη μόλις πρόπερσι; Για να μην αναφερθώ και σ’ αυτούς που ζουν 500 χιλιόμετρα μακριά από την έδρα των εκδόσεων…) και θα αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους που ανακύπτουν από την ασυνήθιστη αυτή κίνηση των 49.

Ιστορικά, η συλλογή υπογραφών έχει χρησιμοποιηθεί ως μια συμβολική κίνηση υποστήριξης κάποιου αδυνάτου, κάποιου διωκόμενου ή κάποιου που βρίσκεται στην φυλακή ή γενικότερα κινδυνεύει. Η χρησιμοποίηση του μέσου αυτού για την υπεράσπιση ενός εργοδότη αν μη τι άλλο το ακυρώνει και διαστρεβλώνει την ιστορικότητα αυτής της πρακτικής. Επιπλέον, η κίνηση αυτή των 49 έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατες συλλογικές τοποθετήσεις διανοουμένων κατά τον περσινό Δεκέμβρη που όλες είχαν αντιδραστικό πρόσημο, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Κάποτε αναφερόμασταν με θλίψη στη σιωπή των διανοουμένων. Φοβάμαι ότι ο καιρός που θα παρακαλάμε να μην πάρουν θέση δεν είναι μακριά.

Σε ιστορικές στιγμές κρίσης και κοινωνικής έντασης όπως αυτή που διανύουμε η θέση που παίρνει ο καθένας είναι κρίσιμη και ενδεικτική. Από την εποχή του Σωκράτη έχει οριστεί με τον πλέον εύγλωττο τρόπο ο ρόλος του καλώς εννοούμενου διανοούμενου. Είναι αυτός που σαν την αλογόμυγα ξυπνά το ράθυμο άλογο της Πόλης και για «ανταμοιβή» τον ποτίζουν κώνειο ή τον ρίχνουν στην πυρά.

Δυστυχώς, εδώ και καιρό βλέπαμε διανοούμενους να διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτομπεί σε κρατικές επιτροπές και think tanks, ποιος θα ελιχθεί με ρασπουτινική δεξιοτεχνία στο ακαδημαϊκό κατεστημένο και ποιος θα εξασφαλίσει από νωρίς την κρατικοδίαιτη σταδιοδρομία του, προωθώντας ταυτόχρονα όσους περισσότερους μπορεί από το περιβάλλον του. Η επιστολή που υπογράφουν οι 49 διανοούμενοι υπέρ των εκδόσεων Άγρα, φοβάμαι ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή κατά την οποία οι «άνθρωποι του πνεύματος» αυτοπρόσφερτοι θα τάσσονται εναντίον του κάθε αδυνάτου με εξευτελιστικό αντίτιμο μια επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση.

Υ.Γ. Το κείμενο δόθηκε για δημοσίευση στα «Ενθέματα» της Αυγής –από όπου είχα στο παρελθόν ανοιχτή πρόσκληση συνεργασίας– στις 22-2-2010. Δύο ημέρες μετά με ενημέρωσαν ευγενικά ότι δεν μπορούν να το δημοσιεύσουν. Καλό είναι, στις αρχές του 21ου αιώνα, να θυμόμαστε όλοι ότι ο σταλινισμός είναι κυρίως νοοτροπία και λιγότερο ιδεολογία…

(από FUTURA )

★Sick★

2010-02-25T20:29:00.002+02:00

Krank
Wer gegen die Gesetze dieser Gesellschaft
nie verstossen hat und nie verstösst
und nie verstossen will
der ist krank.

Sick
Whoever has never violated
and does never violate
and wants never to violate
the laws of this society
is sick.

Erich Fried

♥♦♥

2010-02-16T13:55:00.007+02:00

äh... η πόλη χρωματίζει τους κατοίκους της ...

♥♦♥

brand name

2010-02-02T22:43:00.020+02:00

άψογη

αποστειρωμένη

επιτηδευμένη

ευγένεια

γύρω

μακριά

ανάμεσα

στη γλώσσα

πίσω

απ΄τα δόντια

πληθυντικός

που μεγαλώνει

κολλάει

στο βλέμμα

στέκεται

και περιμένει

με κάποια

σαστιμάρα

στη μέση

της Alster

δεν είναι που εκεί

είναι που τώρα

δεν είναι που τελειώνει

είναι που χάνεται.

Αλληλεγγύη στη FAU

2010-01-27T21:43:00.022+02:00

Απαγόρευση της FAU (Ελεύθερο Σωματείο Εργατών Εργατριών) ως Σωματείου: Επείγον κάλεσμα για Διεθνή Αλληλεγγύη

Από την 11η Δεκεμβρίου του 2009 η FAU (FAU-B) έχει ουσιαστικά απαγορευτεί ως σωματείο. Η απόφαση λήφθηκε από το περιφερειακό Δικαστήριο του Βερολίνου (Landgericht Berlin) χωρίς ακροαματική διαδικασία.Το FAU-B δεν πληροφορήθηκε καν ότι η εταιρεία Neue Babylon – με την οποία βρισκόταν σε δικαστική διαμάχη– είχε ξεκινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον της. Η απόφαση του δικαστηρίου αφορά κάτι παραπάνω από την άρση του δικαιώματος της FAU-B να δρα ως σωματείου μέσα στα σινεμά της Babylon. Από το σημείο αυτό δεν έχουν δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται σωματείο!

Το παρασκήνιο

Η FAU-B και η ομάδα της έχουν αγωνιστεί για τη σύμβαση εργασίας μέσα στον κινηματογράφο της Babylon από τις αρχές του Ιουνίου του 2009. Αν και ο κινηματογράφος της Babybon χρηματοδοτείται από το κράτος, οι μισθοί ήταν μίζεροι και τα δικαιώματα των εργαζόμενων αγνοημένα. Ένα μεγάλο ποσοστό του προσωπικού του σινεμά οργανώθηκε στη FAU-B. Αυτή ήταν και η πρώτη εργασιακή διαμάχη της μικρής σχετικά FAU-B και προκάλεσε θόρυβο όχι μόνο στο Βερολίνο αλλά σε ολόκληρη τη Γερμανία. Οι αναρχο-συνδικαλιστές σε μία εργασιακή διαμάχη, με ένα αποτελεσματικό μποϋκοτάζ που διέπρεψε στα μμε, με εκτεταμένα και καινούρια αιτήματα, και την συμμετοχή των ίδιων των εργαζόμενων (γεγονός που είναι σπάνιο στη Γερμανία) έκαναν εντύπωση στο κοινό. Όταν η πίεση έφτασε στα ύψη και τα αφεντικά δεν μπορούσαν πλέον να αποφύγουν τις διαπραγματεύσεις, μεσολάβησαν όχι μόνο οι πολιτικοί αλλά και η ver.di (μεγάλο σωματείο στη Γερμανία, κάτω από την ομπρέλα της οργάνωσης των θεσμικών σωματείων, της DGB) και άρχισαν τις διαπραγματεύσεις με τα αφεντικά ακόμα και αν δεν είχαν κανένα μέλος ανάμεσα στο προσωπικό του κινηματογράφου και καμία εντολή από αυτούς. Οι εργαζόμενοι, που ήταν προφανώς εμβρόντητοι, αποκλείστηκαν από τις διαπραγματεύσεις. Ξαφνικά έγινε μία συμφωνία ανάμεσα στη ver.di, τους πολιτικούς και τα αφεντικά να απαλλαγούν από τη FAU-B και να ηρεμήσουν τα πράγματα στο σινεμά. Αλλά το προσωπικό και η FAU-B αρνήθηκαν να σιωπήσουν. Η Neue Babylon αντέδρασε προσπαθώντας να την κάμψει μέσω μίας μερικής νομικής ισχύος και η ver-di προσπαθώντας να προκαλέσει ζημιά στην εικόνα της FAU. Πρώτα από όλα, το μποϋκοτάζ – μία από τις κύριες μορφές πίεσης της FAU-B – απαγορεύτηκε, και καλλιεργήθηκε αμφιβολία για την ικανότητα του σωματείου να διαπραγματεύεται συμβάσεις (στη Γερμανία η διαπραγμάτευση των συμβάσεων είναι μία προϋπόθεση για να είναι ένα σωματείο ικανό νομικά να έχει συλλογική δράση). Την ίδια στιγμή η FAU-B είχε και άλλες δικαστικές υποθέσεις σε σχέση με την ελευθερία της έκφρασης. Αλλά η FAU-B δεν υποχώρησε. Αυτό οδήγησε στην τελευταία δικαστική απόφαση, που ουσιαστικά απαγορεύει τη FAU ως σωματείο.

Η κατάσταση στη Γερμανία

Η FAU-B είχε δηλώσει από καιρό ότι αυτή η δικαστική διαμάχη – όσο μικρή και αν ήταν – δεν αφορούσε μόνο τις συνθήκες εργασίας αλλά και την ελευθερία για οργάνωση. Από το το 1933 στη Γερμανία έχει υπάρξει μικρή παράδοση του μαχητικού συνδικαλισμού. Η ομπρέλα της οργάνωσης της DGB (Γερμανική Συνομοσπονδία Εργαζομένων) έχει ένα πρακτικό μονοπώλιο (κορπορατισμός) το οποίο υποστηρίζεται από το νόμο. Αυτό κάνει δύσκολη την ανάπτυξη άλλων σωματείων. Η αυτοοργάνωση και η αποκέντρωση μέσα στα σωματεία δεν ενθαρρύνεται και δεν τυγχάνει νομικής προστασίας. Η μετριοπαθής συλλογική δράση της FAU-B έδειξε ότι ένα άλλο εναλλακτικό σωματείο είναι δυνατό στη Γερμανία. Τα μεγάλα σωματεία και οι πολιτικοί φοβούμενοι ξαφνικά ότι αυτή η μορφή οργάνωσης θα διαχυθεί σαν φωτιά, δυσαρεστήθηκαν από αυτή την εξέλιξη. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο το σωματείο της FAU-B απαγορεύτηκε. Η απόφαση του δικαστηρίου συνεπάγεται ότι δεν είναι δυνατή η ίδρυση ενός νομικά αναγνωρισμένου σωματείου στη Γερμανία γιατί – παράδοξα – πρέπει να είσαι νομικά αναγνωρισμένο σωματείο προκειμένου να γίνεις ένα. Η συλλογική δράση χωρίς την επίσημη αναγνώριση του σωματείου πρέπει να περιμένει άκαμπτες νομικές συνέπειες. Σε δύο περιπτώσεις η FAU-B έχει απειληθεί με πρόστιμο 250.000 ευρώ ή ποινές φυλάκισης. Οι Γερμανοί αναρχοσυνδικαλιστές βλέπουν επομένως να απαγορεύονται μία φορά ακόμα μετά το 1914 και το 1933.

Η απόφαση του δικαστηρίου είναι ιδιαίτερα σκανδαλώδης γιατί εγκρίθηκε χωρίς εξέταση με ένα σύνολο ενεργειών χωρίς ακρόαση – δεν επιτράπηκε στην FAU-B να τοποθετηθεί στην υπόθεση της. Αυτό έχει πιθανά να κάνει με το γεγονός ότι στη Γερμανία μπορεί νόμιμα οποιοιδήποτε να αυτοαποκαλούνται σωματείο και ότι οι δικαστικές αρχές ήθελαν να δράσουν μονομερώς. Η Γερμανία έχει περάσει κάποιες συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, αλλά έχουν μικρή σημασία γιατί τα μεγάλα συνδικάτα συνεργάζονται στενά με τα αφεντικά και υπαγορεύουν το πως πρέπει να είναι ένα σωματείο. Οι συνδικαλιστές είχαν περισσότερα δικαιώματα κάτω από τον Κάϊζερ στο 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου. Η κατάσταση στη Γερμανία θυμίζει την Τουρκία, όπου για παράδειγμα τα σωματεία απαγορεύονται συχνά. Η απόφαση του δικαστηρίου μπορεί πιθανά να ανατραπεί. Αλλά η FAU-B παραμένει ρεαλίστρια: όλα είναι πιθανά. Ο πολιτικός φαβοριτισμός είναι διαδεδομένος και οι εξουσίες θα κάνουν παραπέρα προσπάθειες για να σταματήσουν την ανάπτυξη των εναλλακτικών σωματείων.

Συνέπειες

Οι συνέπειες της δικαστικής απόφασης έχουν ευρύτερη εμβέλεια και θα είναι καταστροφικές αν δεν ανατραπεί. Μία απερίφραστη απαγόρευση της FAU-B ως σωματείου θα έχει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα. Η απόφαση για την FAU-B είναι ουσιαστικά εφαρμόσιμη στη FAU σε ολόκληρη τη Γερμανία. Καθώς θα αποτελέσει προηγούμενο, θα επηρεάσει αυτόματα ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα και τα δικαιώματα των εργαζόμενων. Οποιαδήποτε εναλλακτική μορφή και αν έχει ένα σωματείο στη Γερμανία, το προηγούμενο αυτό θα την καθιστά αδύναμη στο μέλλον. Αυτή η υπόθεση είναι μία καινοτομία για τη Γερμανία όσον αφορά τη συντριβή των σωματείων. Η απόφαση επιτρέπει στα αφεντικά να διαπραγματεύονται με τα σωματεία της αρεσκείας τους και να ορίζουν το τι είναι ένα σωματείο. Η αυτοοργάνωση των εργαζόμενων – είτε στο σινεμά της Babylon είτε αλλού – έχει μπλοκαριστεί, και η θέσμιση της φίμωσης της εργατικής τάξης έχει ενταθεί. Η απουσία αλληλεγγύης που επέδειξε η ver.di μέσω της μεσολάβησης τους είναι μία μερική κατηγορία εναντίον τους. Η απόφαση του δικαστηρίου ίσως ταυτίζεται άμεσα με το ενδιαφέρον της ver.di, αφού έχει ήδη γράψει ότι πρέπει να δράσει ενάντια στην FAU-B, που την βλέπει ανταγωνιστικά.

(περισσότερα εδώ )

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29/1/10 ΣΤΙΣ 16:00

ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

(ΚΑΡΑΟΛΗ & ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 3,ΚΟΛΩΝΑΚΙ)

***

ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ 2ΗΜΕΡΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ FAU

Το Σάββατο 30/1 στις 16.00 η Ενημερωτική Ζώνη θα έχει ως θέμα τη δίωξη που δέχεται τον τελευταίο καιρό η αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση FAU, στην οποία απαγορεύτηκε από γερμανικό δικαστήριο η χρήση του όρου "συνδικάτο" ή "σωματείο βάσης", απαγορεύοντας με τον τρόπο αυτό τη λειτουργία της. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής θα υπάρξει τηλεφωνική επικοινωνία με μέλος της FAU.

AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ FAU
*

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ 1431 ΑΜ

γλωσσοδέρνεσαι

2010-01-26T14:11:00.002+02:00

γλωσσοδέρνεσαι

στα ναυάγια των άλλων

σε απόλυτη ένδεια

εδώ κάπου ανάμεσα

ο θησαυρός

της περιπέτειας

που δεν υπάρχει.

Κάθε φορά

2010-01-16T21:52:00.003+02:00

Κάθε φορά
που κάποιος γίνεται κομμάτια
και τον ακολουθεί
άδεια η σκιά του
προαισθανόμενη ίσως
την πρόωρη αναχώρησή του
θεοί έρχονται μέσα του
για να κρυφτούν
και να κουρνιάσουν
αγάλματα ξεθωριασμένα
εξόριστα από παλιά
να ζήσουν θέλουν
στάμπα στο κορμί του

μαχαίρια για να δοκιμάσουν.

κορύφωση της ηδονής

2010-01-11T14:24:00.004+02:00

κορύφωση της ηδονής

και μετά αμέσως η κάμψη

o οργασμός

το χνάρι του θανάτου.

Πρωτοχρονιά 2010

2010-01-05T15:36:00.007+02:00

στις φυλακές Κορυδαλλού.

υπαινιγμός

2009-12-30T12:54:00.005+02:00

-υπαινιγμός για τη φύση της μνήμης-

Ο χρόνος είναι...

2009-12-25T11:15:00.003+02:00

Ο χρόνος είναι ένα άλογο τρελό
που τρέχει πίσω μου
που τρέχει μπρος μου.
Ο χρόνος είναι μια παγίδα ψευδαισθήσεων.
Όλες είναι εκεί
κι όλες τις έχουμε ανάγκη.
Μέρα με την ημέρα
μας αποδυναμώνουν
μας στολίζουν περιττά
μας λεηλατούν αναίτια.

Ο χρόνος
που πίσω του σκιά δεν έχει.

από μικρός φαινότανε

2009-11-24T20:53:00.011+02:00

Als er noch klein war:

Jetzt, wo er groß ist:

Aπό μικρός φαινότανε πως θα γινόταν μάγκας,

μα τελικά απ΄τη μαγκιά απέχει παρασάγγας.

Τεμπελχανείο

δύο

όποτε θέλεις έλα να με δεις

envy

κόκκινη γραμμή δεμένη

reason's greetings

ώριμα

θανάσιμα παιχνίδια

σιγά μην την ακούσει

ώρες επισκεπτηρίου

Hθικόν;

σαν να μην πέρασε μια μέρα

Λόλα, μίλα μου!

↑

δεν αλλάζει η σιωπή καιρό

error 404

τ΄αρχίδια του ...

αίθουσα αναμονής

στα επικίνδυνα νερά

ποτέ δεν έμαθα

χρώματα της ερήμου

ύποπτη ψυχραιμία

εύκολα όλα και χαρούμενα

2 σε 1

Έβρος

γυάλινο

το νυφικό φορούσε τη νύφη με τη "σωστή" σε μήκος ουρά

...

Save As

results

σχεδόν αθόρυβα

sickly

miserly

cici η πλατεία!

punk

in memoriam

pearly

αντικατοπτρισμός

Paul ÉluardΗ προοπτική της ποίησης(1937)Μετάφραση Ζ. Δ. Αϊναλής(από ΚΕΝΟΣ ΤΙΤΛΟΣ )

witty

από το άσυλο στο neo-baroque

(Mπ.Μπρεχτ)

«Παλεύω την πάλη των τάξεων»

Ραούλ Βανεγκέμ, «TK»

μακριά εδώ

διαπραγματεύσεις με το μέλλον

status update

αφελές

οπισθο-πρωτοπόρα άλογα κούρσας

...and the rest is Holywood

control freak

τράνζιτ

κυριλέ στη βιτρίνα

adios

προσεχτικά ανάμεσα

✄

für mich bist du schön

πίσω απ΄τις γρίλιες

Έρις

ντεσνός

ποντάροντας στο μαύρο

κάτι λείπει

αποδημία

every day the same dream

και τώρα στο βυθό προσαρμόσιμοι και συνεργάσιμοι.

1+1=1?

συνέντευξη του Raul Vaneigem* στον Ηλία Μαρμαρά,κ ο ν τ έ ι ν ε ρ ,Ιούλιος-Αύγουστος 2010

* Raul Vaneigem, De l' amour, Éditions le cherche midi,2010.

** Patrick Chamoiseau, Γάλλος συγγραφέας από τη Μαρτινίκα, γνωστός για το έργο του πάνω στο Κρεολικό κίνημα.

trippy!

τίποτα δεν θα είναι πια. ούτε αυτή η φράση.

γκρίζα στου φωτεινού μας μέλλοντος τοπία ανακωχής

Henry Dieckmann, Hafen-Schenke, 1972, Altonaer Museum in Hamburg

.de

ταξίμι

•

Γκλούκβουνσε!

πλάι σου

όλε

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Paul Éluard
Η προοπτική της ποίησης
(1937)
Μετάφραση Ζ. Δ. Αϊναλής
(από ΚΕΝΟΣ ΤΙΤΛΟΣ )

συνέντευξη του Raul Vaneigem* στον Ηλία Μαρμαρά,
κ ο ν τ έ ι ν ε ρ ,Ιούλιος-Αύγουστος 2010